سوالات اینکوترمز 2020

سوالات اینکوترمز 2020 ، در این پک ویژه از سایت فایل کست مهمترین سوالات و نکات این درس به صورت تخصصی تهیه شده که به قبولی و آمادگی شما در آزمون های دانشگاه ها، آزمون های استخدامی و سایر موارد کمک می کند. کافیست از بخش بالا اشتراک را خریداری نموده و بلافاصله 1 فایل PDF را دانلود کنید. در بخش زیر تعدادی از سوالات به صورت نمونه ذکر شده است :

نمونه سوالات اینکوترمز 2020

( 💥 ویــــژه آزمـــــون های 1405 *** بدون نیاز به خواندن کتاب ! 💥 )

1. قواعد اینکوترمز ۲۰۲۰ عمدتاً چه موضوعاتی را در قراردادهای خریدوفروش کالا مشخص می‌کنند؟

الف) روش تعیین نرخ ارز، شیوه پرداخت وجه و انتقال مالکیت کالا

ب) تعهدات فروشنده و خریدار، تقسیم هزینه‌ها و نقطه انتقال ریسک کالا ✅

ج) نرخ مالیات بر درآمد شرکت‌های واردکننده و صادرکننده

د) شرایط صدور مجوز تأسیس شرکت‌های بازرگانی در کشورهای مختلف

2. قواعد اینکوترمز ۲۰۲۰ از نظر شیوه حمل کالا به چند گروه اصلی تقسیم می‌شوند؟

الف) سه گروه؛ حمل زمینی، هوایی و دریایی

ب) چهار گروه؛ گروه‌های E، F، C و D به‌عنوان طبقه‌بندی رسمی بر اساس وسیله حمل

ج) دو گروه؛ حمل داخلی و حمل بین‌المللی

د) دو گروه؛ هفت قاعده قابل استفاده برای هر شیوه حمل یا حمل چندوجهی و چهار قاعده مخصوص حمل دریایی و آبراه‌های داخلی ✅

3. در قاعده EXW، مسئولیت اصلی فروشنده هنگام تحویل کالا کدام است؟

الف) قراردادن کالا در اختیار خریدار در محل تعیین‌شده، بدون الزام معمول فروشنده به بارگیری روی وسیله حمل خریدار یا انجام تشریفات صادرات ✅

ب) تحویل کالا در مقصد نهایی پس از پرداخت تمام حقوق و عوارض وارداتی

ج) پرداخت هزینه حمل اصلی و بیمه کالا تا مقصد تعیین‌شده

د) تحویل کالا پس از تخلیه از وسیله حمل در محل خریدار

4. در قاعده FCA، کدام گزینه درباره تعهدات فروشنده صحیح است؟

الف) فروشنده باید در تمام موارد هزینه حمل اصلی و بیمه کالا را تا مقصد نهایی بپردازد.

ب) فروشنده فقط در صورت ورود کالا به کشور خریدار مسئول تحویل محسوب می‌شود.

ج) فروشنده کالا را در محل تعیین‌شده به حمل‌کننده یا شخص معرفی‌شده از سوی خریدار تحویل می‌دهد و تشریفات صادرات را، در صورت لزوم، انجام می‌دهد. ✅

د) فروشنده موظف است کالا را در مقصد تخلیه و حقوق ورودی را پرداخت کند.

5. در قاعده CPT، اگر فروشنده هزینه حمل کالا را تا مقصد تعیین‌شده پرداخت کرده باشد، ریسک تلف یا آسیب کالا اصولاً از چه زمانی به خریدار منتقل می‌شود؟

الف) زمانی که کالا در مقصد نهایی به انبار خریدار وارد شود.

ب) زمانی که کالا طبق قاعده به حمل‌کننده تحویل داده شود؛ پرداخت هزینه حمل تا مقصد توسط فروشنده، به معنای باقی‌ماندن ریسک نزد او تا مقصد نیست. ✅

ج) زمانی که خریدار تمام وجه قرارداد را تسویه کند.

د) زمانی که کالا در گمرک کشور مقصد ترخیص شود.

6. کدام قاعده اینکوترمز ۲۰۲۰ به‌طور مشخص فروشنده را ملزم می‌کند کالا را در محل تعیین‌شده مقصد تخلیه کند؟

الف) DAP

ب) DDP

ج) CPT

د) DPU ✅

7. کدام گزینه درباره قاعده DDP صحیح است؟

الف) خریدار در تمام موارد موظف است تشریفات صادرات و واردات را انجام دهد.

ب) فروشنده فقط کالا را در محل کارخانه خود در اختیار خریدار می‌گذارد.

ج) فروشنده کالا را در مقصد تعیین‌شده، پس از انجام تشریفات واردات و پرداخت حقوق و عوارض ورودی مربوط، در اختیار خریدار و آماده تخلیه قرار می‌دهد. ✅

د) فروشنده صرفاً هزینه حمل دریایی را پرداخت می‌کند و هیچ مسئولیتی در قبال تشریفات واردات ندارد.

8. مهم‌ترین تفاوت سطح پوشش بیمه‌ای پیش‌فرض در قواعد CIP و CIF طبق اینکوترمز ۲۰۲۰ چیست؟

الف) در CIP پوشش گسترده‌تر معادل Institute Cargo Clauses (A) یا مشابه آن و در CIF حداقل پوشش معادل Institute Cargo Clauses (C) یا مشابه آن مقرر است، مگر آنکه طرفین توافق دیگری کنند. ✅

ب) در CIF بیمه گسترده‌تر از CIP است و فروشنده در CIP هیچ تعهد بیمه‌ای ندارد.

ج) در هر دو قاعده فروشنده هیچ الزامی برای تهیه بیمه ندارد.

د) هر دو قاعده الزاماً پوشش کاملاً یکسانی دارند و توافق متفاوت طرفین امکان‌پذیر نیست.

9. در قاعده FAS، فروشنده در چه نقطه‌ای کالا را تحویل‌شده محسوب می‌کند و ریسک به خریدار منتقل می‌شود؟

الف) پس از تخلیه کالا در انبار خریدار

ب) هنگامی که کالا وارد گمرک کشور مقصد می‌شود.

ج) زمانی که فروشنده کالا را به حمل‌کننده جاده‌ای در محل کارخانه تحویل می‌دهد.

د) هنگامی که کالا در بندر بارگیری، در کنار کشتی تعیین‌شده قرار می‌گیرد؛ این قاعده مخصوص حمل دریایی و آبراه‌های داخلی است. ✅

10. در قاعده CFR، کدام گزینه درباره هزینه حمل و انتقال ریسک صحیح است؟

الف) فروشنده هزینه حمل را پرداخت نمی‌کند و ریسک تا مقصد نهایی بر عهده اوست.

ب) خریدار باید علاوه بر هزینه حمل، تشریفات صادرات را نیز در تمام موارد انجام دهد.

ج) فروشنده هزینه حمل تا بندر مقصد تعیین‌شده را می‌پردازد، اما ریسک کالا هنگامی به خریدار منتقل می‌شود که کالا در بندر بارگیری روی کشتی قرار گیرد. ✅

د) فروشنده باید کالا را در بندر مقصد تخلیه کند و تمام حقوق و عوارض وارداتی را بپردازد.

اینکوترمز 2020 (Incoterms)؛ راهنمای جامع قواعد تجارت بین‌الملل، هزینه حمل و انتقال ریسک

اینکوترمز 2020 مجموعه‌ای از قواعد استاندارد تجارت بین‌الملل است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) تدوین شده و مسئولیت‌های خریدار و فروشنده را در معاملات کالا مشخص می‌کند. این قواعد به موضوعاتی مانند محل تحویل کالا، تقسیم هزینه‌های حمل‌ونقل، انجام تشریفات گمرکی، تهیه بیمه در موارد مقرر و زمان انتقال ریسک از فروشنده به خریدار می‌پردازند.

در تجارت خارجی، فروشنده و خریدار ممکن است در دو کشور متفاوت فعالیت کنند و کالا نیز از مسیرهای مختلفی مانند حمل جاده‌ای، ریلی، دریایی یا هوایی جابه‌جا شود. در چنین شرایطی، مشخص نبودن مسئولیت هر طرف می‌تواند به اختلاف درباره هزینه حمل، بارگیری، بیمه، ترخیص گمرکی و خسارت‌های احتمالی منجر شود. اینکوترمز با ارائه قواعد مشخص، به کاهش ابهام در تنظیم قراردادهای فروش کمک می‌کند.

نسخه اینکوترمز 2020 در سال 2019 منتشر شد و از اول ژانویه 2020 قابلیت استفاده پیدا کرد. این نسخه شامل 11 قاعده تجاری است که در دو گروه اصلی قرار می‌گیرند: هفت قاعده قابل استفاده برای یک یا چند شیوه حمل‌ونقل و چهار قاعده مخصوص حمل دریایی و آبراه‌های داخلی.

شناخت این قواعد برای دانشجویان بازرگانی، مدیران واردات و صادرات، کارشناسان امور گمرکی، شرکت‌های حمل‌ونقل، حسابداران بازرگانی و داوطلبان آزمون‌های استخدامی مرتبط با تجارت بین‌الملل اهمیت زیادی دارد. در این حوزه، تنها حفظ کردن مخفف‌ها کافی نیست؛ بلکه باید بدانید در هر قاعده چه کسی هزینه حمل را می‌پردازد، چه کسی مسئول تشریفات گمرکی است و ریسک تلف یا آسیب کالا در چه نقطه‌ای منتقل می‌شود.

یکی از نکات اساسی اینکوترمز آن است که پرداخت هزینه حمل تا مقصد لزوماً به معنای باقی ماندن ریسک کالا نزد فروشنده تا همان مقصد نیست. این تفاوت در قواعدی مانند CPT، CIP، CFR و CIF اهمیت ویژه‌ای دارد و از موضوعات مهم مطالعه آزمونی محسوب می‌شود.

تعریف اینکوترمز و هدف استفاده از قواعد تجاری بین‌المللی

واژه Incoterms از عبارت International Commercial Terms گرفته شده و به مجموعه قواعدی اشاره دارد که برای روشن کردن مسئولیت‌های فروشنده و خریدار در قراردادهای فروش کالا تدوین شده‌اند. این قواعد چارچوبی مشترک برای تفسیر اصطلاحات تجاری فراهم می‌کنند و به طرفین کمک می‌کنند درباره تحویل کالا، تقسیم هزینه‌ها و انتقال ریسک توافق روشنی داشته باشند.

برای مثال، اگر یک شرکت ایرانی کالایی را از یک شرکت خارجی خریداری کند، باید مشخص باشد فروشنده کالا را در کارخانه خود تحویل می‌دهد یا آن را تا بندر حمل می‌کند یا مسئولیت رساندن آن به مقصد نهایی را بر عهده می‌گیرد. همچنین باید تعیین شود هزینه بارگیری، حمل اصلی، بیمه و تشریفات گمرکی صادرات و واردات بر عهده کدام طرف است.

اینکوترمز به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهد، اما تمام موضوعات قرارداد فروش را پوشش نمی‌دهد. این قواعد به‌تنهایی زمان انتقال مالکیت کالا، روش پرداخت وجه، ضمانت اجرای نقض قرارداد، شرایط فسخ یا قانون حاکم بر قرارداد را تعیین نمی‌کنند. این موضوعات باید در سایر بندهای قرارداد فروش مشخص شوند.

همچنین اینکوترمز جایگزین قرارداد حمل‌ونقل، بیمه‌نامه یا مقررات گمرکی کشورها نیست. هر یک از این حوزه‌ها قواعد و اسناد خاص خود را دارند و طرفین باید علاوه بر انتخاب قاعده مناسب اینکوترمز، الزامات مرتبط را نیز رعایت کنند.

هدف اصلی این قواعد، ایجاد زبان مشترک برای تجارت است. هنگامی که دو طرف از یک قاعده با محل مشخص استفاده می‌کنند، می‌توانند مسئولیت‌های خود را با وضوح بیشتری تعیین کنند و احتمال اختلاف ناشی از برداشت‌های متفاوت از اصطلاحات تجاری کاهش می‌یابد.

اینکوترمز چه مسئولیت‌هایی را مشخص می‌کند؟

قواعد اینکوترمز 2020 مسئولیت‌های مختلفی را میان فروشنده و خریدار تقسیم می‌کنند. شناخت این مسئولیت‌ها پایه اصلی درک یازده قاعده اینکوترمز است؛ زیرا تفاوت این قواعد معمولاً در محل تحویل، زمان انتقال ریسک و نحوه تقسیم هزینه‌ها مشخص می‌شود.

تحویل کالا یکی از مهم‌ترین موضوعات است. هر قاعده مشخص می‌کند فروشنده در چه نقطه‌ای وظیفه تحویل را انجام داده محسوب می‌شود. این نقطه ممکن است کارخانه فروشنده، محل تعیین‌شده برای تحویل به حمل‌کننده، بندر بارگیری یا مکان مشخصی در کشور مقصد باشد.

انتقال ریسک مشخص می‌کند از چه زمانی خطر تلف شدن یا آسیب دیدن کالا به عهده خریدار قرار می‌گیرد. این موضوع با پرداخت هزینه‌ها ارتباط دارد، اما همیشه هم‌زمان با انتقال هزینه حمل رخ نمی‌دهد. به همین دلیل، نقطه انتقال ریسک باید مستقل از مسئولیت پرداخت کرایه بررسی شود.

تقسیم هزینه‌های حمل‌ونقل نیز از موضوعات مهم اینکوترمز است. بعضی قواعد فروشنده را موظف می‌کنند هزینه حمل اصلی را پرداخت کند، درحالی‌که در برخی قواعد خریدار مسئول تنظیم و پرداخت حمل اصلی است. هزینه‌های بارگیری، تخلیه و جابه‌جایی‌های میانی نیز با توجه به قاعده انتخاب‌شده و قرارداد حمل تقسیم می‌شوند.

تشریفات گمرکی از دیگر مسئولیت‌های تعیین‌شده هستند. در بسیاری از قواعد، فروشنده مسئول ترخیص صادرات و خریدار مسئول ترخیص واردات است؛ اما در قاعده DDP، فروشنده مسئول انجام تشریفات واردات و پرداخت حقوق و عوارض مربوط نیز هست. قاعده EXW نیز از نظر مسئولیت‌های صادراتی ویژگی خاصی دارد.

بیمه باربری، تهیه اسناد، اطلاع‌رسانی‌های لازم و الزامات امنیتی حمل نیز در قواعد مختلف جایگاه مشخصی دارند. بااین‌حال، همه قواعد فروشنده را ملزم به خرید بیمه باربری نمی‌کنند؛ این الزام در میان یازده قاعده به‌طور مشخص در CIP و CIF مطرح است.

گروه‌بندی یازده قاعده اینکوترمز 2020

یازده قاعده اینکوترمز 2020 بر اساس شیوه حمل‌ونقل به دو گروه تقسیم می‌شوند. انتخاب گروه مناسب اهمیت زیادی دارد؛ زیرا قواعد دریایی برای موقعیت‌هایی طراحی شده‌اند که تحویل کالا در ارتباط با کشتی و بندر انجام می‌شود، درحالی‌که گروه نخست برای حمل با یک یا چند شیوه حمل قابل استفاده است.

گروه اول: قواعد قابل استفاده برای هر شیوه یا ترکیبی از شیوه‌های حمل‌ونقل

این گروه شامل هفت قاعده زیر است:

EXW — Ex Works: تحویل در محل فروشنده

FCA — Free Carrier: تحویل به حمل‌کننده

CPT — Carriage Paid To: کرایه حمل پرداخت‌شده تا مقصد تعیین‌شده

CIP — Carriage and Insurance Paid To: کرایه حمل و بیمه پرداخت‌شده تا مقصد تعیین‌شده

DAP — Delivered at Place: تحویل در محل تعیین‌شده در مقصد

DPU — Delivered at Place Unloaded: تحویل در محل تعیین‌شده پس از تخلیه

DDP — Delivered Duty Paid: تحویل با حقوق و عوارض پرداخت‌شده

گروه دوم: قواعد مخصوص حمل دریایی و آبراه‌های داخلی

این گروه شامل چهار قاعده است:

FAS — Free Alongside Ship: تحویل در کنار کشتی

FOB — Free on Board: تحویل روی عرشه کشتی

CFR — Cost and Freight: هزینه و کرایه حمل تا بندر مقصد

CIF — Cost, Insurance and Freight: هزینه، بیمه و کرایه حمل تا بندر مقصد

قاعده مناسب باید با نوع حمل واقعی، نقطه مورد توافق برای تحویل و شرایط قرارداد هماهنگ باشد. برای مثال، در حمل کانتینری که کالا ابتدا به پایانه تحویل داده می‌شود و سپس به کشتی انتقال می‌یابد، FCA معمولاً از FOB مناسب‌تر است؛ زیرا تحویل در FCA می‌تواند پیش از بارگیری روی کشتی و در نقطه توافق‌شده انجام شود.

تفاوت هزینه، ریسک و تحویل در اینکوترمز

یکی از مهم‌ترین نکات در مطالعه اینکوترمز، تفکیک سه مفهوم هزینه، ریسک و تحویل است. هزینه به این موضوع مربوط می‌شود که چه کسی مخارج یک بخش از عملیات را پرداخت می‌کند. ریسک مشخص می‌کند مسئولیت خطر تلف یا آسیب کالا در چه نقطه‌ای منتقل می‌شود. تحویل نیز نقطه‌ای است که فروشنده طبق قاعده انتخاب‌شده، وظیفه تحویل را انجام داده محسوب می‌شود.

در برخی قواعد، هزینه حمل اصلی بر عهده فروشنده است، اما ریسک زودتر و هنگام تحویل کالا به حمل‌کننده یا بارگیری روی کشتی منتقل می‌شود. این حالت در قواعد CPT، CIP، CFR و CIF دیده می‌شود.

برای نمونه، در CPT ممکن است فروشنده کرایه حمل کالا را تا شهر مقصد پرداخت کند، اما ریسک تلف یا آسیب کالا از زمانی که کالا در محل مقرر به حمل‌کننده تحویل داده می‌شود به خریدار منتقل شده باشد. بنابراین، اگر کالا در ادامه مسیر آسیب ببیند، پرداخت کرایه تا مقصد به‌تنهایی به این معنا نیست که ریسک همچنان بر عهده فروشنده است.

در قواعد DAP و DPU، فروشنده مسئول رساندن کالا به محل تعیین‌شده در مقصد است و ریسک را تا مرحله تحویل مقرر تحمل می‌کند. تفاوت اصلی این دو قاعده در تخلیه است: در DAP کالا آماده تخلیه به خریدار تحویل می‌شود، اما در DPU فروشنده باید کالا را در محل تعیین‌شده تخلیه کند و سپس تحویل دهد.

در نتیجه، هنگام مطالعه هر قاعده باید سه پرسش جداگانه مطرح شود: کالا کجا تحویل داده می‌شود؟ ریسک از چه زمانی انتقال پیدا می‌کند؟ هزینه‌های حمل و عملیات مربوط بر عهده کدام طرف است؟ پاسخ به این سه پرسش، بخش مهمی از تفاوت قواعد را روشن می‌کند.

چگونه قاعده مناسب اینکوترمز را انتخاب کنیم؟

انتخاب قاعده اینکوترمز باید بر اساس شرایط واقعی معامله انجام شود. نوع کالا، شیوه حمل، محل تحویل، توانایی طرفین برای انجام تشریفات گمرکی، امکان خرید بیمه و نحوه تقسیم هزینه‌ها از عوامل مؤثر بر این انتخاب هستند.

نخست باید مشخص شود کالا قرار است با حمل جاده‌ای، ریلی، هوایی، دریایی یا ترکیبی از این روش‌ها جابه‌جا شود. اگر حمل ترکیبی یا کانتینری باشد، معمولاً انتخاب قاعده‌ای از گروه چندوجهی منطقی‌تر است. اگر تحویل مستقیماً در ارتباط با بارگیری کالا روی کشتی یا قرار دادن آن در کنار کشتی انجام شود، می‌توان قواعد دریایی را بررسی کرد.

مرحله بعد تعیین نقطه دقیق تحویل است. نوشتن نام کشور یا شهر به‌تنهایی ممکن است کافی نباشد. طرفین بهتر است محل دقیق تحویل یا بندر مورد توافق را در قرارداد مشخص کنند؛ زیرا این محل در تعیین زمان انتقال ریسک و تقسیم مسئولیت‌ها اهمیت دارد.

توانایی انجام تشریفات گمرکی نیز باید مورد توجه قرار گیرد. اگر فروشنده در کشور مقصد امکان عملی یا قانونی ترخیص واردات را نداشته باشد، انتخاب DDP ممکن است دشوار یا نامناسب باشد. در چنین شرایطی، قاعده‌ای که مسئولیت واردات را بر عهده خریدار قرار می‌دهد، می‌تواند عملی‌تر باشد.

در نهایت، باید مشخص شود کدام طرف قرار است حمل اصلی و بیمه را ترتیب دهد. با انتخاب قاعده مناسب و ثبت نام دقیق محل در قرارداد، احتمال اختلاف درباره هزینه‌ها و مسئولیت‌ها کاهش می‌یابد.

قاعده EXW؛ تحویل کالا در محل فروشنده

در قاعده EXW، فروشنده کالا را در محل تعیین‌شده، معمولاً کارخانه یا انبار خود، در اختیار خریدار قرار می‌دهد. فروشنده معمولاً مکلف نیست کالا را روی وسیله نقلیه‌ای که خریدار برای جمع‌آوری فرستاده بارگیری کند یا تشریفات صادرات را انجام دهد.

پس از تحویل مقرر، خریدار مسئولیت اصلی حمل، بارگیری در صورت لزوم، تشریفات صادرات و واردات و هزینه‌های مسیر را بر عهده دارد. این قاعده کمترین میزان تعهد را برای فروشنده در میان قواعد یازده‌گانه ایجاد می‌کند.

بااین‌حال، EXW همیشه بهترین انتخاب برای صادرات نیست. اگر خریدار امکان انجام تشریفات صادراتی در کشور فروشنده را نداشته باشد، FCA می‌تواند گزینه مناسب‌تری باشد؛ زیرا در FCA ترخیص صادرات بر عهده فروشنده است.

قاعده FCA؛ تحویل کالا به حمل‌کننده

در قاعده FCA، فروشنده کالا را در محل توافق‌شده به حمل‌کننده یا شخص تعیین‌شده از سوی خریدار تحویل می‌دهد. اگر محل تحویل، محل فروشنده باشد، فروشنده موظف است کالا را روی وسیله نقلیه‌ای که برای دریافت آن آمده بارگیری کند. اگر محل دیگری تعیین شود، کالا باید طبق شرایط قاعده در آن محل به حمل‌کننده تحویل داده شود.

در FCA، فروشنده معمولاً مسئول تشریفات صادرات است؛ اما حمل اصلی و تشریفات واردات بر عهده خریدار قرار می‌گیرند. ریسک نیز طبق شرایط تحویل در همان نقطه توافق‌شده منتقل می‌شود.

یکی از تغییرات مهم نسخه 2020، فراهم شدن امکان توافق برای صدور بارنامه دریایی دارای درج «بارگیری روی کشتی» در شرایط خاص FCA است. این قابلیت برای معاملاتی اهمیت دارد که در آنها خریدار یا بانک تأمین‌کننده مالی به چنین سندی نیاز دارد.

قاعده CPT؛ پرداخت کرایه حمل تا مقصد

در قاعده CPT، فروشنده مسئول تنظیم قرارداد حمل و پرداخت هزینه حمل کالا تا مقصد تعیین‌شده است. با وجود این، انتقال ریسک در نقطه‌ای زودتر رخ می‌دهد؛ یعنی زمانی که کالا مطابق قاعده به حمل‌کننده تحویل داده می‌شود.

این تفاوت باعث می‌شود فروشنده هزینه حمل را تا مقصد بپردازد، اما لزوماً مسئول ریسک کالا در تمام مسیر نباشد. بنابراین، در قراردادهای CPT باید نقطه دقیق تحویل به حمل‌کننده مشخص باشد و مسئولیت‌ها فقط بر اساس مقصد نهایی تفسیر نشوند.

قاعده CIP؛ کرایه حمل و بیمه پرداخت‌شده

قاعده CIP از نظر مسئولیت حمل به CPT شباهت دارد، با این تفاوت که فروشنده علاوه بر پرداخت کرایه حمل تا مقصد تعیین‌شده، باید پوشش بیمه باربری مقرر در قاعده را نیز تهیه کند.

در اینکوترمز 2020، سطح پوشش بیمه مورد انتظار در CIP نسبت به CIF بالاتر است. به‌طور معمول، فروشنده باید پوششی مطابق Institute Cargo Clauses (A) یا پوششی مشابه تهیه کند، مگر آنکه طرفین در قرارداد ترتیب دیگری را طبق ضوابط مجاز توافق کنند.

بااین‌حال، ریسک همچنان از نقطه تحویل مقرر به حمل‌کننده منتقل می‌شود و الزام فروشنده به پرداخت حمل و بیمه تا مقصد، انتقال ریسک را تا آن محل به تأخیر نمی‌اندازد.

قواعد DAP، DPU و DDP؛ تحویل در مقصد

در قاعده DAP، فروشنده کالا را در محل تعیین‌شده مقصد، روی وسیله نقلیه ورودی و آماده تخلیه، در اختیار خریدار قرار می‌دهد. فروشنده هزینه‌ها و ریسک رساندن کالا تا آن محل را تحمل می‌کند، اما تخلیه و تشریفات واردات بر عهده خریدار است.

در قاعده DPU، فروشنده علاوه بر رساندن کالا به محل تعیین‌شده، مسئول تخلیه آن نیز هست. تفاوت اصلی DPU با DAP همین الزام به تخلیه است. در نسخه 2020، قاعده پیشین DAT با عنوان DPU جایگزین شد تا روشن شود محل تحویل می‌تواند هر مکان مورد توافق باشد و فقط به پایانه حمل محدود نمی‌شود.

در قاعده DDP، فروشنده مسئول رساندن کالا به محل مقصد تعیین‌شده و انجام تشریفات صادرات و واردات و پرداخت حقوق و عوارض مربوط است. خریدار معمولاً کالا را در محل مقصد آماده تخلیه تحویل می‌گیرد. DDP بیشترین تعهد را از نظر تشریفات و هزینه‌های تحویل در مقصد بر عهده فروشنده می‌گذارد.

انتخاب DDP به توانایی فروشنده برای انجام تشریفات واردات در کشور مقصد وابسته است. اگر فروشنده نتواند الزامات قانونی واردات یا پرداخت عوارض را انجام دهد، باید قاعده دیگری انتخاب شود که با شرایط واقعی معامله سازگار باشد.

قواعد دریایی FAS و FOB

قاعده FAS برای حمل دریایی و آبراه‌های داخلی طراحی شده است. در این قاعده، فروشنده کالا را در کنار کشتی تعیین‌شده در بندر مبدأ قرار می‌دهد. از آن نقطه به بعد، خریدار معمولاً مسئول بارگیری روی کشتی، حمل اصلی و تشریفات واردات است. ریسک نیز هنگام تحویل کالا در کنار کشتی منتقل می‌شود.

در قاعده FOB، فروشنده کالا را روی کشتی در بندر بارگیری تعیین‌شده تحویل می‌دهد. در این نقطه، ریسک به خریدار منتقل می‌شود و خریدار مسئولیت حمل اصلی از بندر مبدأ را بر عهده دارد.

FAS و FOB برای حمل دریایی و آبراه‌های داخلی مناسب‌اند. در حمل کانتینری، زمانی که کالا پیش از بارگیری روی کشتی به پایانه تحویل داده می‌شود، FCA معمولاً با ساختار تحویل سازگاری بیشتری دارد.

قواعد CFR و CIF؛ هزینه، کرایه و بیمه در حمل دریایی

در قاعده CFR، فروشنده هزینه و کرایه حمل کالا تا بندر مقصد تعیین‌شده را پرداخت می‌کند، اما ریسک هنگام قرار گرفتن کالا روی کشتی در بندر مبدأ منتقل می‌شود. بنابراین، پرداخت کرایه تا مقصد به معنای تحمل ریسک توسط فروشنده تا زمان رسیدن کالا نیست.

قاعده CIF نیز از نظر انتقال ریسک به CFR شباهت دارد، اما فروشنده موظف است بیمه باربری مقرر در قاعده را نیز تهیه کند. در اینکوترمز 2020، پوشش پیش‌فرض بیمه در CIF معمولاً مطابق Institute Cargo Clauses (C) است که از سطح پوشش مقرر در CIP محدودتر است؛ مگر آنکه پوشش بیشتری توافق شود.

در هر دو قاعده CFR و CIF، استفاده از بندر مبدأ و بندر مقصد به‌عنوان نقاط دقیق معامله اهمیت دارد. ریسک در بندر مبدأ و هنگام بارگیری روی کشتی منتقل می‌شود، درحالی‌که فروشنده کرایه را تا بندر مقصد پرداخت می‌کند.

مهم‌ترین مباحث اینکوترمز 2020 برای آزمون

برای آمادگی آزمون، ابتدا هر یازده قاعده را حفظ کنید و آنها را در دو گروه اصلی قرار دهید. هفت قاعده قابل استفاده برای هر شیوه حمل شامل EXW، FCA، CPT، CIP، DAP، DPU و DDP است؛ چهار قاعده دریایی نیز FAS، FOB، CFR و CIF هستند.

سپس روی تفاوت هزینه و ریسک تمرکز کنید. در CPT، CIP، CFR و CIF فروشنده هزینه حمل را تا مقصد می‌پردازد، اما ریسک در نقطه‌ای زودتر منتقل می‌شود. در DAP کالا آماده تخلیه تحویل می‌شود، در DPU فروشنده تخلیه را نیز انجام می‌دهد و در DDP فروشنده مسئول تشریفات واردات و حقوق و عوارض مربوط است.

نکات مهم دیگر شامل مسئولیت صادرات و واردات در EXW و FCA، شرایط بیمه در CIP و CIF و تغییر عنوان DAT به DPU در نسخه 2020 است. فهم این تفاوت‌ها از حفظ صرف ترجمه مخفف‌ها مؤثرتر خواهد بود.

روش مطالعه و خلاصه‌برداری اینکوترمز 2020

برای مطالعه مؤثر، یک جدول مقایسه‌ای تهیه کنید و در آن برای هر قاعده چهار موضوع را بنویسید: محل تحویل، نقطه انتقال ریسک، مسئولیت پرداخت حمل اصلی و مسئولیت تشریفات گمرکی. برای CIP و CIF نیز ستون جداگانه‌ای برای تعهد بیمه در نظر بگیرید.

سپس قواعد مشابه را کنار هم مقایسه کنید. CPT و CIP از نظر پرداخت حمل شبیه‌اند، اما CIP تعهد بیمه‌ای دارد. CFR و CIF نیز از همین جهت با یکدیگر تفاوت دارند. DAP و DPU نیز به سبب تفاوت مسئولیت تخلیه باید جداگانه بررسی شوند.

در پایان، برای هر قاعده یک مثال ساده از معامله صادراتی طراحی کنید و مشخص نمایید کالا در کجا تحویل داده می‌شود، ریسک چه زمانی انتقال می‌یابد و کدام طرف هزینه‌های اصلی را می‌پردازد.

نکات تست‌زنی و اشتباهات رایج در اینکوترمز

یکی از اشتباهات رایج، تصور انتقال ریسک در مقصد در قواعد CPT، CIP، CFR و CIF است. در این قواعد، فروشنده هزینه حمل را تا مقصد پرداخت می‌کند، اما ریسک در نقطه تحویل تعریف‌شده در قاعده منتقل می‌شود.

اشتباه دیگر، استفاده از FOB و CIF برای هر نوع حمل‌ونقل است. این قواعد برای حمل دریایی و آبراه‌های داخلی طراحی شده‌اند و برای بسیاری از حمل‌های چندوجهی، قواعد گروه نخست مناسب‌ترند.

در تست‌ها همچنین میان DAP و DPU تفاوت قائل شوید: در DAP فروشنده کالا را آماده تخلیه تحویل می‌دهد، اما در DPU تخلیه بر عهده فروشنده است. همچنین DDP را با قاعده‌ای اشتباه نگیرید که خریدار مسئول ترخیص واردات است؛ در DDP این مسئولیت و پرداخت حقوق و عوارض واردات بر عهده فروشنده قرار می‌گیرد.

جمع‌ بندی

اینکوترمز 2020 مجموعه‌ای از یازده قاعده استاندارد برای تنظیم مسئولیت‌های خریدار و فروشنده در معاملات کالا است. این قواعد محل تحویل، انتقال ریسک، تقسیم هزینه‌های حمل‌ونقل، بیمه در موارد مقرر و برخی تشریفات گمرکی را مشخص می‌کنند.

برای تسلط بر اینکوترمز، علاوه بر حفظ نام و مخفف قواعد، باید تفاوت میان مسئولیت پرداخت هزینه و انتقال ریسک را درک کنید. همچنین انتخاب قاعده مناسب باید با شیوه حمل، محل تحویل و توانایی طرفین برای انجام تشریفات گمرکی هماهنگ باشد.

تغییرات مهم نسخه 2020 شامل امکان توافق درباره بارنامه با درج بارگیری روی کشتی در FCA، افزایش سطح پوشش بیمه مقرر در CIP، تغییر عنوان DAT به DPU و توضیح روشن‌تر برخی مسئولیت‌های هزینه و امنیت حمل است.

در نهایت، استفاده صحیح از اینکوترمز مستلزم درج قاعده انتخاب‌شده همراه با محل دقیق و اشاره روشن به نسخه 2020 در قرارداد است. این کار به کاهش ابهام و اختلاف در معاملات بین‌المللی کمک می‌کند و پایه‌ای مناسب برای فعالیت حرفه‌ای در حوزه واردات، صادرات و مدیریت حمل‌ونقل فراهم می‌سازد.